کم کم دارم به جای جدید عادت میکنم، به این حیاط شیش در چهار

آتش فشان درونم خوابش برده و دیگه دوست ندارم با سر برم توی در و دیوار و شیشه ها یا بخوام آدم بکشم!

بوی بهبود ز اوضاع من می آید ..

سلول ها، دست به دست میدهند تا تنها حال و روز ناخوش را بالا بیاورند،

میخوابد و از این دنده به آن دنده، دنیا را زیر پلکش پنهان میکند، میخوابد و خواب دندان میبیند .. میخوابد و آرام میشکند..

پ.ن: آن شاخه ی تُرد و پیاده روهای خشن ..

یکشنبه: دانشگاه رو گذاشتم رو سرم، جیغ های بنفش و کشیدم رو سر مدیر گروه و مسوول آموزش و هر جنبنده ای که توی واحد بود. همه ی دانشگاه رو ریختم طبقه ی جامعه شناسا، و قسم خوردم مدرکمو که گرفتم، با اون روی شرورم گند بزنم به مسوول بی مسوولیت واحدمون .. به اون سمور خیکی و موذی.. بعدا نوشت، دوشنبه: به دانشگاه رفتم و کارمو شبیه به یک رییس زاده راه انداختن، سه سوت، ازم حساب بردن :دی پ.ن: شرمندم که یه مدته تمرکز خوندن مطالبتون رو نداشتم و سر نزدم ..

زندگی را پشت سر گذاشته ام

بارها و بارها

شبیه به مردی که

نه دلی داشت و نه دماغی ..

از خنده و نسیان به فراموشی، همیشه با عطشی بیکران پریده ام و در آن اوج برای افول در شوری غم، در اندوه، سر و دست را به بادها سپرده ام،

اما مگر زندگی چیزی رنگین تر از جنون / این قرص های افسرده / هم داشته ..

چه شبی

که فلک هیچ نوری ندارد و هر چه هست سوسوی ستاره ها و مهتابی ها و خورشیدش است،

پشت پنجره مردی با کلاه حصیری و چکمه هایی بلند چتر را گرفته روی سر ستاره ها..

پ.ن: روح من بیماری مزمنی گرفته..

اما سکوت برای این همه تشویش بهتر نیست؟

که هر گوشه ای را بنگری، تکه ی حواس من همانجاست ..

و باور کن توکل برای این عصر سنگ ین، سنگین است..

ماهی دلش شبیخون یک عالم حسرت است..

و فکر کن من همان ماهی باشم که چقدر تنهاست..

زندگی بالا و پایین داره

بخت داره / شانس داره / اقبال داره

صورتیه مهتابی داره

و افسردگی های مزمنی برای من

پ.ن: برای کسی که دنیا رو عمیقا لمس کرده به دنیا آوردن فرزند گناه پر ابهتیه..

من بار خودم را زودتر از همه بسته ام، دست روی دست نباید گذاشت، وقتی این خانه دیگر برای ما نیست.. نه کارتن کتاب و دو بقجه ی لباس، یک کتابخانه، یک صندوق قدیمی و میز تحریری که از کودکی با من است تمام وسایلم شده، مادرم اجازه داده یکی از گربه ها را به خانه ی جدید ببریم، اینجا هم فرق میگذارد گربه ی نر ترجیحش است، اما من بفکر بردن بقیه شان هم هستم، مگرآدم میتواند بین بچه هایش فرقی بگذارد..! این روزها منتظرم، نمیدانم چه را، موبایل را هی چک میکنم و هی میدانم نه آن کسی که آرزویش است و نه هیچ جنبنده ی دیگری خبری از من نخواهد گرفت، منتظرم بروم خانه ی جدید و غم ندیدن این

یک جایی این دختر مغموم و درهم، با موهای ژولیده ی تا سرشانه، که چهارچوب آهنیِ پنجره را روی خودش خرد کرده، جیغ های بنفش کشیده و بعد از آن فقط به گربه ها سلام داده است را دیده ام..